ΑΡΧΙΚΟΙ ΧΡΟΝΟΙ ΡΗΜΑΤΩΝ Α' ΣΥΖΥΓΙΑΣ

ΑΡΧΙΚΟΙ  ΧΡΟΝΟΙ  ΡΗΜΑΤΩΝ  Α΄ ΣΥΖΥΓΙΑΣ  (ΒΑΡΥΤΟΝΑ) [ενεστώτας – παρατατικός – μέλλοντας – αόριστος – παρακείμενος – υπερσυντέλικος] ΠΡΟΣΟΧΗ    ΣΤΑ  ΣΥΝΘΕΤΑ :  Η ΑΥΞΗΣΗ ΜΠΑΙΝΕΙ  ΜΕΤΑ  ΤΗΝ ΠΡΟΘΕΣΗ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΗ  ΦΩΝΗ Φωνηεντόληκτα : λύω – ἔλυον – λύσω – ἔλυσα – λέλυκα – ἐλελύκειν   [καταλύω – κατέλυον – καταλύσω – κατέλυσα – καταλέλυκα – κατελελύκειν] κελεύω – ἐκέλευον – κελεύσω – ἐκέλευσα – κεκέλευκα – ἐκεκελεύκειν κωλύω – ἐκώλυον – κωλύσω – ἐκώλυσα – κεκώλυκα – ἐκεκωλύκειν παιδεύω – ἐπαίδευον – παιδεύσω – ἐπαίδευσα – πεπαίδευκα – ἐπεπαιδεύκειν πιστεύω – ἐπίστευον – πιστεύσω – ἐπίστευσα – πεπίστευκα – ἐπεπιστεύκειν θύω – ἔθυον – θύσω – ἔθυσα – τέθυκα – ἐτεθύκειν παύω – ἔπαυον – παύσω – ἔπαυσα – πέπαυκα – ἐπεπαύκειν φυτεύω – ἐφύτευον – φυτεύσω – ἐφύτευσα – πεφύτευκα – ἐπεφυτεύκειν φονεύω – ἐφόνευον – φονεύσω – ἐφόνευσα – πεφόνευκα – ἐπεφονεύκειν ἁλιεύω – ἡλίευον – ἁλιεύσω – ἡλίευσα – ἡλίευκα – ἡλιεύκειν βουλεύω – ἐβούλευον – βουλεύσω – ἐβούλευσα – βεβούλευκα – ἐβεβουλεύκειν [συμβουλεύω– συνεβούλευον – συμβουλεύσω – συνεβούλευσα – συμβεβούλευκα – συνεβεβουλεύκειν]   χορεύω – ἐχόρευον -  χορεύσω – ἐχόρευσα – κεχόρευκα – ἐκεχορεύκειν   στρατεύω – ἐστράτευον – στρατεύσω – ἐστράτευσα – ἐστράτευκα – ἐστρατεύκειν Αφωνόληκτα : γράφω – ἔγραφον – γράψω – ἔγραψα – γέγραφα – ἐγεγράφειν    [ καταγράφω – κατέγραφον – καταγράψω – κατέγραψα – καταγέγραφα – κατεγεγράφειν ]   [ συγγράφω – συνέγραφον – συγγράψω – συνέγραψα – συγγέγραφα – συνεγεγράφειν ] πράττω – ἔπραττον – πράξω – ἔπραξα – πέπραχα – ἐπεπράχειν    [ διαπράττω – διέπραττον – διαπράξω – διέπραξα – διαπέπραχα – διεπεπράχειν ]   [ συμπράττω – συνέπραττον – συμπράξω – συνέπραξα – συμπέπραχα – συνεπεπράχειν ] διώκω – ἐδίωκον – διώξω – ἐδίωξα – δεδίωχα – ἐδεδιώχειν πέμπω – ἔπεμπον – πέμψω – ἔπεμψα – πέπομφα – ἐπεπόμφειν πείθω – ἔπειθον – πείσω – ἔπεισα – πέπεικα – ἐπεπείκειν φυλάττω – ἐφύλαττον – φυλάξω – ἐφύλαξα – πεφύλαχα – ἐπεφυλάχειν κομίζω – ἐκόμιζον – κομίσω – ἐκόμισα – κεκόμικα – ἐκεκομίκειν σκάπτω – ἔσκαπτον – σκάψω – ἔσκαψα – ἔσκαφα – ἐσκάφειν σχίζω – ἔσχιζον – σχίσω – ἔσχισα – ἔσχικα – ἐσχίκειν βλάπτω – ἔβλαπτον – βλάψω – ἔβλαψα – βέβλαφα – ἐβεβλάφειν ἐλπίζω – ἤλπιζον – ἐλπίσω – ἤλπισα – ἤλπικα – ἠλπίκειν σώζω – ἔσωζον – σώσω – ἔσωσα – σέσωκα – ἐσεσώκειν ῥίπτω – ἔρριπτον – ῥίψω – ἔρριψα – ἔρριφα – ἐρρίφειν ἀγοράζω – ἠγόραζον – ἀγοράσω – ἠγόρασα – ἠγόρακα – ἠγοράκειν ὀνομάζω – ὠνόμαζον – ὀνομάσω – ὠνόμασα – ὠνόμακα – ὠνομάκειν ΜΕΣΗ  ΦΩΝΗ Φωνηεντόληκτα : λύομαι – ἐλυόμην – λύσομαι – ἐλυσάμην – λέλυμαι – ἐλελύμην   [ καταλύομαι – κατελυόμην – καταλύσομαι – κατελυσάμην – καταλέλυμαι – κατελελύμην ] παύομαι – ἐπαυόμην – παύσομαι – ἐπαυσάμην – πέπαυμαι – ἐπεπαύμην    [ αναπαύομαι – ανεπαυόμην – αναπαύσομαι – ανεπαυσάμην – αναπέπαυμαι – ανεπεπαύμην ] παιδεύομαι – ἐπαιδευόμην – παιδεύσομαι – ἐπαιδευσάμην – πεπαίδευμαι – ἐπεπαιδεύμην   [ἐκπαιδεύομαι – ἐξεπαιδευόμην – ἐκπαιδεύσομαι – ἐξεπαιδευσάμην – ἐκπεπαίδευμαι –     ἐξεπεπαιδεύμην ] πορεύομαι – ἐπορευόμην – πορεύσομαι – ἐπορευσάμην – πεπόρευμαι – ἐπεπορεύμην θύομαι – ἐθυόμην – θύσομαι – ἐθυσάμην – τέθυμαι – ἐτεθύμην βουλεύομαι – ἐβουλευόμην – βουλεύσομαι – ἐβουλευσάμην – βεβούλευμαι – ἐβεβουλεύμην Αφωνόληκτα : γράφομαι – ἐγραφόμην – γράψομαι – ἐγραψάμην – γέγραμμαι – ἐγεγράμμην   [καταγράφομαι – κατεγραφόμην – καταγράψομαι – κατεγραψάμην – καταγέγραμμαι –κατεγεγράμμην]        [ ἐγγράφομαι – ἐνεγραφόμην – ἐγγράψομαι – ἐνεγραψάμην – ἐγγέγραμμαι – ἐνεγεγράμμην ] πείθομαι – ἐπειθόμην – πείσομαι – ἐπεισάμην – πέπεισμαι – ἐπεπείσμην διώκομαι – ἐδιωκόμην – διώξομαι – ἐδιωξάμην – δεδίωγμαι – ἐδεδιώγμην  [ καταδιώκομαι – κατεδιωκόμην – καταδιώξομαι – κατεδιωξάμην – καταδεδίωγμαι κατεδεδιώγμην ] πράττομαι – ἐπραττόμην – πράξομαι – ἐπραξάμην – πέπραγμαι – ἐπεπράγμην    [ διαπράττομαι – διεπραττόμην – διαπράξομαι – διεπραξάμην – διαπέπραγμαι – διεπεπράγμην ] βλάπτομαι – ἐβλαπτόμην – βλάψομαι – ἐβλαψάμην – βέβλαμμαι – ἐβεβλάμην ἄρχομαι – ἠρχόμην – ἄρξομαι – ἠρξάμην – ἦργμαι – ἤργμην ἀλλάττομαι – ἠλλαττόμην – ἀλλάξομαι – ἠλλαξάμην – ἤλλαγμαι – ἠλλάγμην    [ ἀπαλλάττομαι – ἀπηλλαττόμην – ἀπαλλάξομαι – ἀπηλλαξάμην – ἀπήλλαγμαι – ἀπηλλάγμην ]

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗ ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ

                                                   ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ

Είναι σύνθεση επικής και λυρικής ποίησης και προορίζεται για παράσταση. Αναπαριστάνει , ζωντανεύει ένα γεγονός μπροστά στους θεατές.

δράμα < δράω-ω = πράττω

Το δράμα προήλθε από θρησκευτικές τελετές (τα δρώμενα) που ήταν προς τιμήν του θεού της βλάστησης και της γονιμότητας, του Διονύσου. Τον Διόνυσο λάτρευαν κυρίως οι αγρότες και οι λαϊκές τάξεις. Στις γιορτές αυτές οι πιστοί συνήθιζαν να μεταμφιέζονται σε Σάτυρους (τραγόμορφα όντα), να πίνουν , να μεθούν και να πειράζει ο ένας τον άλλον.

Οι πιστοί του Διονύσου τραγουδούσαν ένα θρησκευτικό και λατρευτικό άσμα (διθύραμβος) με συνοδεία αυλού και χορεύοντας. Ο ύμνος αυτός περιείχε αφήγηση σχετική με τη ζωή του θεού. Την αφήγηση αυτή αναλάμβανε ο πρωτοχορευτής (ο εξάρχων) που έκανε την αρχή και ακολουθούσε ο χορός των 50 μεταμφιεσμένων χορευτών.

Από τον διθύραμβο παράγονται τρία είδη της δραματικής ποίησης: η τραγωδία , η κωμωδία , το σατυρικό δραμα.

ΤΡΑΓΩΔΙΑ

Η προέλευση της τραγωδίας.

Ο Διθύραμβος στην αρχή ήταν αυτοσχέδιος και άτεχνος. Πρώτος λοιπόν ο Αρίων (μουσικός και ποιητής από τη Λέσβο) συνέθεσε διθύραμβο με λυρική μορφή και αφηγηματικό περιεχόμενο. Ο Αρίων παρουσίασε τους χορευτές μεταμφιεσμένους σε Σάτυρους, οι οποίοι ονομάζονταν τραγωδοί(<τράγων ωδή).

Στα μέσα του 6^ου αι. στην Αττική και στις περιοχές που καλλιεργούνταν αμπέλια ο ποιητής Θέσπης στάθηκε απέναντι από το χορό και άρχισε διάλογο με στίχους. Στη θέση του πρωτοχορευτή έβαλε άλλο πρόσωπο εκτός χορού, ο οποίος έκανε διάλογο με το Χορό, συνδυάζοντας το επικό στοιχείο (λόγος) με το λυρικό στοιχείο (μουσική).

Έτσι γεννήθηκε η τραγωδία στην Αττική.

Η τραγωδία εντάχθηκε στα πλαίσια των εορτών προς τιμήν του Διονύσου, στα «Μεγάλα ή εν άστει Διονύσια», όπου  δόθηκε και η πρώτη παράσταση τραγωδίας το 534 π.Χ. Η παράσταση δόθηκε στον ιερό χώρο του Ελευθερέως Διονύσου στη νότια πλευρά της Ακρόπολης.

Η ακμή της τραγωδίας.

Η τραγωδία ακμάζει στα χρόνια της δημοκρατίας για την Αθήνα (5^ος αι.). οι διδασκαλίες (παραστάσεις) απέκτησαν μεγάλη σημασία για τους θεατές και έγιναν ιδιαίτερα αγαπητές.

Στις τραγωδίες εξυμνείται ο ηρωϊκός άνθρωπος, που συγκρούεται με τη Μοίρα, την Ανάγκη, τη θεία δικαιοσύνη. Το σχήμα  ύβρις-άτη-δίκη αποτελεί τη βάση κάθε τραγωδίας. Δηλαδή η ύβρη οδηγεί στην καταστροφή, προκαλείται η θεϊκή τιμωρία και στο τέλος επικρατεί το δίκαιο.

Οι συγγραφείς των τραγωδιών (ποιητές) αντλούν τα θέματά τους από τους μύθους (εκτός από τους «Πέρσες» του Αισχύλου και τους «Βάκχες» του Ευριπίδη).

Δραματικοί αγώνες

Οι παραστάσεις των τραγωδιών (διδασκαλίες) γινόταν στα «Μεγάλα Διονύσια» (τέλη Μάρτη ως τα μέσα Απρίλη και διαγωνίζονταν οι τραγικοί ποιητές. Διδασκαλίες επίσης γίνονταν και στα «Μικρά Διονύσια» και στα «Λήναια». Αποτελούσαν υπόθεση της πόλης-κράτους της Αθήνας και οργανώνονταν με κρατική φροντίδα. Η διεξαγωγή των αγώνων γίνονταν ως εξής:

Ο άρχοντας επέλεγε τους ποιητές από τις αιτήσεις τους και διαγωνίζονταν 3 ποιητές με μια τετραλογία ο καθένας (τρεις τραγωδίες και ένα σατυρικό δράμα). Ο ποιητής ζητούσε από τον άρχοντα Χορό και ο άρχοντας του υποδείκνυε τον χορηγό. Οι χορηγοί ήταν πλούσιοι πολίτες που αναλάμβαναν τα έξοδα της παράστασης.

Επιλέγονταν 10 κριτές (ένας από κάθε φυλή) με κλήρωση. Έγραφαν την κρίση τους σε μια πινακίδα και την έριχναν σε κάλπη από την οποία έβγαζαν 5 και σύμφωνα με τις ψήφους έβγαινε το αποτέλεσμα. Το βραβείο ήταν ένα στεφάνι κισσού για τους ποιητές και χάλκινοι τρίποδες για τους χορηγούς. Αναγράφονταν τα ονόματα των ποιητών, των χορηγών και πρωταγωνιστών σε πλάκες.

Χιλιάδες Αθηναίοι, μέτοικοι και ξένοι παρακολουθούσαν τους δραματικούς αγώνες που κρατούσαν τρεις μέρες κάθε χρόνο. Μπορούσαν και οι γυναίκες να παρακολουθούν. Χειροκροτούσαν αλλά και αποδοκίμαζαν. Ο Περικλής είχε καθιερώσει τα «θεωρικά», δωρεάν εισιτήρια για του άπορους πολίτες. Αυτό δείχνει τον εκπαιδευτικό χαρακτήρα των παραστάσεων και το πόσο μεγάλη σημασία είχε για τους Αθηναίους πολίτες.

Ο χώρος των παραστάσεων ήταν το θέατρο, ένας κυκλικός χώρος. Τα βασικά μέρη ενός αρχαίου θεάτρου είναι:

Το κοίλον, εξαιτίας του σχήματός του, χώρος στον οποίο κάθονται οι θεατές (θεάομαι,-ωμαι= βλέπω > θέατρον) ημικυκλικά, απέναντι από τη σκηνή. Τα καθίσματα (εδώλια) των θεατών είναι αμφιθεατρικά. Επίσης υπάρχουν οι κλίμακες (σκαλοπάτια) και τα διαζώματα (διάδρομοι) για να διευκολύνουν την κίνηση των θεατών.

Η ορχήστρα (ορχέομαι,-ούμαι=χορεύω), κυκλικό μέρος για τον Χορό, με τη θυμέλη (είδος βωμού) στο κέντρο.

Η σκηνή, ξύλινη μακρόστενη κατασκευή απέναντι ακριβώς από το κοίλο και προορίζεται για τους υποκριτές. Αναπαριστά συνήθως την πρόσοψη ενός ανακτόρου ή ενός ναού.

Αριστερά και δεξιά της σκηνής υπάρχουν δυο διάδρομοι, οι πάροδοι. Από τη δεξιά (όπως βλέπουν οι θεατές) έμπαιναν τα πρόσωπα του έργου που υποτίθεται έρχονταν από την πόλη ή το λιμάνι, και από την αριστερή τα πρόσωπα που έρχονταν από τους αγρούς ή από άλλη πόλη. Από την πάροδο επίσης πρωτοέμπαινε στην ορχήστρα και ο Χορός. Ανάμεσα στη σκηνή και στην ορχήστρα υπήρχε ξύλινο και αργότερα μαρμάρινο υπερυψωμένο δάπεδο στο οποίο κινούνταν οι υποκριτές (λογείον). Ακόμη υπήρχε στη σκηνή υπερυψωμένη εξέδρα  για την εμφάνιση των θεών (θεολογείον).

 Υπήρχαν επίσης μηχανικά μέσα, τα θεατρικά μηχανήματα, όπως το εκκύκλημα, ο γερανός, το βροντείον και οι περίακτοι. 

Συντελεστές της παράστασης.

Ο Χορός. Υπάρχει σε όλες τις παραστάσεις (τραγωδίες και κωμωδίες). Στην αρχή 12 και με τον Σοφοκλή έγιναν 15, χωρισμένοι σε δυο ημιχόρια. Επικεφαλής του Χορού ήταν ο αυλητής ο οποίος με την μουσική του καθόριζε την κίνηση των χορευτών και εξέφραζαν τα συναισθήματά τους. Διαλέγονταν με τους υποκριτές μέσω του κορυφαίου. Ο Χορός γενικά αντιπροσώπευε τη κοινή γνώμη.

Τα πρόσωπα, δηλαδή οι υποκριτές (ο όρος ηθοποιός είναι μεταγενέστερος) στην αρχή ήταν ένας. Ο Αισχύλος  εισάγει τον δεύτερο και ο Σοφοκλής τον τρίτο. Άρα οι ρόλοι μοιράζονταν σε τρία πρόσωπα που έπρεπε να αλλάζουν κοστούμια. Ήταν επαγγελματίες, έπαιρναν μισθό και ήταν Αθηναίοι πολίτες και φυσικά πάντα άντρες.

Στους γυναικείους ρόλους φορούσαν προσωπεία (μάσκες). Χρησιμοποιούσαν το ψιμύθιον (μακιγιάζ) και φορούσαν ψηλοτάκουνα υποδήματα (κόθορνοι).

Δομή της τραγωδίας.

Ορισμός. (βλέπε σελ.72. Ιστορία της αρχαίας ελληνικής γραμματείας.)

Τα μέρη της τραγωδίας.

         Τα κατά ποσόν μέρη:                             Τα κατά ποιόν μέρη:

	Διαλογικά-επικά πρόλογος επεισόδια έξοδος		Λυρικά-χορικά πάροδος στάσιμα

 

Μύθος: η υπόθεση, το σενάριο. Οι Μύθοι (Αργοναυτικός, Τρωικός, Θηβαϊκός) αποτελούν πηγή έμπνευσης για τους ποιητές.

Ήθος: ο χαρακτήρας των προσώπων και η συμπεριφορά τους.

Λέξις: το ύφος και τα εκφραστικά μέσα.

Διάνοια: οι ιδέες, οι σκέψεις των προσώπων, τα επιχειρήματα.

Μέλος: η μελωδία, η μουσική επένδυση.

Όψις: η σκηνογραφία και τα κοστούμια.

Οι τρείς γνωστότεροι τραγικοί ποιητές είναι :

Αισχύλος (525-456 π.Χ)

Σοφοκλής (496-406 π.Χ)

Ευριπίδης  (485- 406 π.Χ)

Ο γνωστότερος κωμικός ποιητής είναι ο Αριστοφάνης.

                                                          ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ

Γεννήθηκε στη Σαλαμίνα το 485 π.Χ. ασχολήθηκε με τον αθλητισμό, τη μουσική, τη ζωγραφική, τη φιλοσοφία. Έζησε στα χρόνια του Πελοποννησιακού πολέμου. Ανεξάρτητος στο πνεύμα, στις νέες ιδέες για τις οποίες κατηγορήθηκε. Πήρε 4 πρωτεία σε δραματικούς αγώνες ενώ συμμετείχε για 50 χρόνια.

Αντικοινωνικός, είχε λίγους φίλους, μελαγχολικός και δυσπρόσιτος. Απείχε από τα πολιτικά πράγματα της πόλης και είχε στενές σχέσεις με σοφιστές, τον Πρωταγόρα, Αναξαγόρα, Σωκράτη κ.ά. Πεθαίνει στην Πέλλα το 406 π.Χ.

Τα σωζόμενα έργα του Ευριπίδη.

Ικέτιδες (424)

Ανδρομάχη (425)

Εκάβη (426)

Τρωάδες (415)

Μήδεια (431)

Ιππόλυτος(428)

Άλκηστη (438)

Φοίνισσες (409-408)

Ιφιγένεια η εν Αυλίδι (406)

Ιφιγένεια η εν Ταύροις (413-412)

Ίων (418-417)

Ελένη (412)

Ηρακλής(417)

Ηλέκτρα(417)

Ορέστης(408)

Βακχες (406)

κ.ά

Χαρακτηριστικά της ποιητικής του τέχνης.

Ευαίσθητος με τα ζητήματα της εποχής του. Οι ήρωές του βρίσκονται πιο κοντά στον θεατή. Απεικονίζει στα έργα του με μεγάλη δύναμη τους χαρακτήρες (αντρικούς και γυναικείους) συζητάει, διαμαρτύρεται καταδικάζει. Κριτικάρει επίσης πολύ  αυστηρά τους θεούς. Στα έργα του ο άνθρωπος είναι δέσμιος του πεπρωμένου του. Βαθύς ερευνητής της ανθρώπινης ψυχής. Στο έργο του υπάρχουν έντονες φιλοσοφικές απόψεις (από σκηνής φιλόσοφος). Εισήγαγε τον «από μηχανής θεό».

Προβάλει έντονα τον ανθρώπινο πόνο από τον έρωτα, τους πολέμους (αντιπολεμικός), την πλάνη από τους θεούς. Έντονες συναισθηματικές μεταστροφές, απειλές φόνων. Προβάλει τον πατριωτισμό τα δεινά του πολέμου, τον ηρωισμό, την νοσταλγία ενός καλύτερου κόσμου, την επιθυμία μιας αγνότερης θρησκείας. Προβληματίζεται για επίκαιρα θέματα περί παιδείας, αρετής, κακίας.

Το έργο του γενικά προκάλεσε έκπληξη και έντονες συζητήσεις.

                                                                 ΚΑΤΖΕΛΑΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

Ζακλίν ντε Ρομιγύ

Ζακλίν ντε Ρομιγύ

«Όλος ο κόσμος πρέπει να μάθει Ελληνικά, γιατί ή 'Ελληνική γλώσσα μας βοηθάει πρώτα απ' όλα να καταλάβουμε τη δική μας γλώσσα». - J.d.R.

«Το να µάθεις να σκέφτεσαι, να κρίνεις, να είσαι ακριβολόγος και να ζυγίζεις τις λέξεις σου, να ανταλλάσσεις ιδέες, να ακούς τον άλλον σηµαίνει ότι είσαι ικανός να κάνεις διάλογο. Είναι ο µόνος τρόπος για να µετριάσεις τη βία που ορθώνεται γύρω µας».

«Οι λέξεις είναι το φρούριο που προφυλάσσει από την κτηνωδία. Οταν δεν γνωρίζουµε, όταν δεν µπορούµε να εκφραστούµε, όταν χειριζόµαστε τα πράγµατα κατά προσέγγιση όπως κάνουν πολλοί νέοι σήµερα, όταν τα λόγια δεν είναι αρκετά για να ακουστούν, όταν ο λόγος δεν είναι επεξεργασµένος επειδή η σκέψη είναι ασαφής, τότε δεν µένει παρά η γροθιά, το ξύλο, η τυφλή βία. Κι αυτη απειλεί να στραγγαλίσει τον δυτικό, ανθρωπιστικό ιδανικό µας κόσµο».

Πηγές: 29 ~ Ζακλίν ντε Ρομιγύ: "Στις θάλασσες που ταξίδεψε ο Οδυσσέας" , Ζακλίν ντε Ρομιγί: «Στην πολιτική δεν αρκεί η διαφάνεια»

Δεν τα λέμε εμείς.... άλλοι τα είπανε.

 Σχετικά με την αξία της ελληνικής

γλώσσας, έχουν πει:

       Μάρκος Τίλλιος Κικέρων (ο επιφανέστερος άνδρας της αρχαίας Ρώμης): «Εάν οι θεοί μιλούν, τότε σίγουρα χρησιμοποιούν τη γλώσσα των Ελλήνων.»

       Γκαίτε (ο μεγαλύτερος ποιητής και πεζογράφος της Γερμανίας): «Άκουσα στον Άγιο Πέτρο της Ρώμης το Ευαγγέλιο σε όλες τις γλώσσες. Η Ελληνική αντήχησε άστρο λαμπερό μέσα στη νύχτα.»

       Claude Fauriel (Κλαύδιος Φωριέλ, Γάλλος Ακαδημαϊκός και ποιητής): «Η Ελληνική έχει ομοιογένεια σαν την Γερμανική, είναι όμως πιο πλούσια από αυτήν. Έχει την σαφήνεια της Γαλλικής, έχει όμως μεγαλύτερη ακριβολογία. Είναι πιο ευλύγιστη από την Ιταλική και πολύ πιο αρμονική από την Ισπανική. Έχει δηλαδή ότι χρειάζεται για να θεωρηθεί η ωραιότερη γλώσσα της Ευρώπης.»

       Ελεν Κέλλερ (διάσημη τυφλή Αμερικανίδα συγγραφέας): «Αν το βιολί είναι το τελειότερο μουσικό όργανο, τότε η Ελληνική γλώσσα είναι το βιολί του ανθρώπινου στοχασμού.»

       Μargarite Yourceyar (Μαργαρίτα Γιουρσέλ, Γαλλίδα συγγραφέας και ακαδημαϊκός): «Αγάπησα αυτή τη γλώσσα την ελληνική για την εύρωστη πλαστικότητά της, που η κάθε της λέξη πιστοποιεί την άμεση και διαφορετική επαφή της με τις αλήθειες και γιατί ό,τι έχει λεχθεί καλό από τον άνθρωπο, έχει ως επί το πλείστον λεχθεί σ’ αυτή τη γλώσσα».

       Schiller (Γερμανός ποιητής, ιστορικός και φιλόσοφος): Καταραμένε Έλληνα, τα βρήκες όλα, φιλοσοφία, γεωμετρία, φυσική, αστρονομία’ τίποτε δεν άφησες για μας.

       Βολταίρος (Γάλλος διαφωτιστής): «Είθε η Ελληνική γλώσσα να γίνει κοινή όλων των λαών.»

       Γερμανός φιλόλογος  E, Norden: «Εκτός από την Κινεζική και την Ιαπωνική, όλες οι άλλες γλώσσες διαμορφώθηκαν κάτω από την επίδραση της Ελληνικής, από την οποία πήραν, εκτός από πλήθος λέξεων, τους κανόνες και την γραμματική.»

       Ο. Βαντρούσκα (καθηγητής Γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης): «Για έναν Ιάπωνα ή Τούρκο, όλες οι Ευρωπαϊκές γλώσσες δεν φαίνονται ως ξεχωριστές, αλλά ως διάλεκτοι μιας και της αυτής γλώσσας, της Ελληνικής.»

       Will Durant (Αμερικανός ιστορικός και φιλόσοφος, καθηγητής του Πανεπιστημίου της Columbia):  «Το αλφάβητο μας προήλθε εξ Ελλάδος δια της Κύμης και της Ρώμης. Η Γλώσσα μας βρίθει Ελληνικών λέξεων. Η επιστήμη μας σφυρηλάτησε μιαν διεθνή γλώσσα διά των Ελληνικών όρων. Η γραμματική μας και η ρητορική μας, ακόμα και η στίξης και η διαίρεσης εις παραγράφους… είναι Ελληνικές εφευρέσεις. Τα λογοτεχνικά μας είδη είναι Ελληνικά – το λυρικό, η ωδή, το ειδύλλιο, το μυθιστόρημα, η πραγματεία, η προσφώνηση, η βιογραφία, η ιστορία και προ πάντων το όραμα. Και όλες σχεδόν αυτές οι λέξεις είναι Ελληνικές.»

       Φρανγκίσκος Λιγκόρα (Ιταλός καθηγητής Πανεπιστημίου και Πρόεδρος της Διεθνούς Ακαδημίας προς διάδοση του πολιτισμού):  «Έλληνες να είστε περήφανοι που μιλάτε την Ελληνική γλώσσα ζωντανή και μητέρα όλων των άλλων γλωσσών. Μην την παραμελείτε, αφού αυτή είναι ένα από τα λίγα αγαθά που μας έχουν απομείνει και ταυτόχρονα το διαβατήριό σας για τον παγκόσμιο πολιτισμό.»

       Φρειδερίκος Σαγκρέδο (Βάσκος καθηγητής γλωσσολογίας – Πρόεδρος της Ελληνικής Ακαδημίας της Βασκωνίας): «Η Ελληνική γλώσσα είναι η καλύτερη κληρονομιά που έχει στη διάθεσή του ο άνθρωπος για την ανέλιξη του εγκεφάλου του. Απέναντι στην Ελληνική όλες, και επιμένω όλες οι γλώσσες είναι ανεπαρκείς.» «Η αρχαία Ελληνική γλώσσα πρέπει να γίνει η δεύτερη γλώσσα όλων των Ευρωπαίων, ειδικά των καλλιεργημένων ατόμων.» «Η Ελληνική γλώσσα είναι από ουσία θεϊκή.»

       Ζακλίν Ντε Ρομιγύ (Γαλλίδα Ακαδημαϊκός και συγγραφεύς): «Η αρχαία Ελλάδα μας προσφέρει μια γλώσσα, για την οποία θα πω ότι είναι οικουμενική.» «Όλος ο κόσμος πρέπει να μάθει Ελληνικά, επειδή η Ελληνική γλώσσα μας βοηθάει πρώτα από όλα να καταλάβουμε την δική μας γλώσσα.»  
                                                                                                                                                             Α.Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ

Το καλοκαιράκι....

Όλα τα πήρε το καλοκαίρι
τ’ άγριο μαλλί σου στην τρικυμία
το ραντεβού μας η ώρα μία
Όλα τα πήρε το καλοκαίρι
τα μαύρα μάτια σου το μαντίλι
την εκκλησούλα με το καντήλι
Όλα τα πήρε το καλοκαίρι
κι εμάς τους δύο χέρι με χέρι

Όλα τα πήρε το καλοκαίρι
με τα μισόλογα τα σβησμένα
τα καραβόπανα τα σχισμένα
Μες στις αφρόσκονες και τα φύκια
όλα τα πήρε τα πήγε πέρα
τους όρκους που έτρεμαν στον αέρα
Όλα τα πήρε το καλοκαίρι
κι εμάς τους δύο χέρι με χέρι.

                                                        Οδυσσέας  Ελύτης.

ΙΜΒΡΟΣ (1-4 Ιουνίου 2012)

Ηλιοβασίλεμα απο την Ίμβρο

Για το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος αποφασίσαμε να επισκεφτούμε την Ίμβρο. Το νησί μας αποζημίωσε με την καλύτερη εικόνα, αυτή του ηλιοβασιλέματος. Πάνω στο Κάστρο και απέναντι απο την Σαμοθράκη απόλαυσαμε αυτή την καταπληκτική εικόνα της φωτογραφίας.